“Fırıldak Kubi”yi hatırlar mısınız? Genç kuşakların pek duymadığı bu isim, gazete okuyan, televizyon seyreden orta yaş ve üzeri yurttaşlara mutlaka bir yerden tanıdık gelecektir. Ne yazık ki Kubilay Uygun, nam-ı diğer “Fırıldak Kubi”, görevdeyken yaptığı faydalı hizmetler ya da Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki (TBMM) üstün yasama performansı nedeniyle değil, iki yılda 6 kez parti değiştirdiği için hatırlanıyor. Kuşkusuz geçmişte, Kubilay Uygun gibi, milletvekilliğini bir partinin rozetiyle başlayıp bir başka partinin rozetiyle bitiren başka isimler de olmuştu ancak bugün sadece TBMM açısından değil, yerel yönetimler açısından da deyim yerindeyse, “iş çığırından çıkmış” görünüyor. Peki, neden parti değiştirme meselesini geçmişte olduğundan fazla konuşuyoruz? Bunun sebebi sadece parti değiştiren milletvekili ve parti değiştirme sayısının dramatik bir biçimde artmış olması değil. Asıl dikkat ve tepki çeken nokta, milletvekilliği görevini cebinde “rozet koleksiyonu” ile tamamlayan milletvekillerinin, kamuoyundan gelen (haklı) tepkilere aldırmaksızın bu işi yapıyor olmaları—ve belki daha da önemlisi, son zamanlarda yaşanan tüm bu “siyasal hareketliliğe” “siyasal etik” tartışmalarının eşlik etmesi.
Kamuoyunda uzun uzadıya üzerinde konuşulan, neredeyse bir “siyasal magazin” malzemesine dönüşen bu meselenin hukuki boyutuna odaklandığımızda karşımıza şu soru çıkıyor: Kimileri tarafından “seçmen”e ya da “millet iradesine ihanet” olarak nitelendirilen bu eylemin hukuki bir yaptırımı yok mu? Hemen cevaplayalım; geçmişte vardı, şimdi yok. Daha doğrusu, geçmişte bu eylemin anayasal bir yaptırımı olmasına rağmen “amaca hizmet etmediği” gerekçesiyle kaldırıldı. O halde, geçmişte ve bugün parti değiştirmeler konusunda yaşanan tartışmaları anlamlandırıp bir çözüm önerisi getirebilmek için öncelikle Anayasa’nın 84. Maddesinin hikayesine kısaca göz atmamız yerinde olur.
Politika notunun tamamına buradan ulaşabilirsiniz.
