Türkiye’de siyaset, 2016 sonrasında ivme kazanarak giderek içe kapandı; gündem, kurumlar ve siyasi dil gençlerin yaşam dünyasından uzaklaştı (Sak, 2026). Bu süreçte gençlik, siyasetin öznesi değil, siyasi söylemin nesnesi oldu: Seçim aritmetiğinde hesaba katılan, ancak temsil mekanizmalarında nadiren yer bulan bir demografik kategori. 2023 genel seçimlerinde 600 milletvekilinin yalnızca beşi 18-30 yaş aralığındaydı; oysa bu yaş grubu toplam seçmen kitlesinin yaklaşık dörtte birini oluşturuyordu (GoFor ve KONDA, 2024).

Peki, gençler bu dışlanmaya nasıl karşılık verdi? Basit bir kopuş hikâyesi anlatmak mümkün değil. Türkiye’deki gençler siyaseti takip ediyor, gündemin farkında. Ancak bu takip umut değil, başka bir şey üretiyor. Tam olarak ne ürettiği, bu yazının sorusu.

Yanıtı bulmak için yalnızca tutum anketlerine değil, bu tutumların nasıl biriktiğine bakmak gerekiyor. Son 13 yılda Türkiye’deki gençler seslerini yükseltmek istediklerinde engellerle karşılaştı; sandığa olan güvenlerini sarsan gelişmeler yaşandı; hukukun güvence sağlayacağına olan inançları sınandı. Bu deneyimlerin birikmesi, gençlerle siyaset arasında bugün gözlemlediğimiz mesafeyi inşa etti.

Bu değerlendirme notu, söz konusu mesafenin nasıl oluştuğunu, verilere nasıl yansıdığını ve nereye gittiğini soruyor. Küresel bağlamdan Türkiye’ye özgü gelişmelere, kırılma noktalarından güncel halkaya uzanan bu analiz, kaybedeni sormadan önce neyin biriktiğini anlamaya çalışıyor.

Değerlendirme notunun tamamına buradan ulaşabilirsiniz.